Alzheimer rally

2024

vrijdag 19 april

Joris Buijs - Jaap Jongman, winnaars 12e Alzheimer rally

 

Netto opbrengst 2024 € 110.000,00

 

Image
Image

En zo verging het de deelnemers ....

Een humoristisch verslag met een serieuze kwinkslag van de rally geschreven door Tonny Hollander.

Loesje

Alzheimer Rally

19 april 2024

Daar was ie weer!!! Elk jaar weer een feestje!!!

19 April, een dag voor elk wat wils. Voor de Bourgondiërs een dag van puur verwennen met alle lekkernijen die voorbij kwamen. Voor de macho’s een dag voor ‘Kijk mij nou es effe scheuren, goed en slim zijn’. Voor de levensgenieters een prachtige rit door ons mooie Nederland, en voor de tortelduif-stelletjes (wij dus) een kans om een dag heerlijk samen te genieten van elkaar en het spel, wat weer zo genieus voor ons in elkaar gezet was, te ervaren.

Maar dat was natuurlijk alleen maar mogelijk door de inzet van – in mijn ogen de helden en kartrekkers - Jan de Beus en Martin Roosenboom met onder hun hoede Rutger Kwant als uitzetter, Folkert Kamp als Rallyoffice en de vele vrijwilligers die hen hierbij ondersteunden. Chapeau x 1.000!!!

12 x al hebben zij deze rit georganiseerd met als mooi doel bij te dragen aan het wetenschappelijk onderzoek op het gebied van dementie door het Alzheimercentrum te Amsterdam.

Zoals zo mooi verwoord in het programmaboek: Jan en Martin zijn bijna zelf ook ‘vintage’, en zij gaan hun stokje doorgeven aan Remco Luksemburg voor de 13e editie, waarbij ze hem op de achtergrond zullen assisteren.

Grote dank en diepe buiging voor al het werk wat deze 2 mannen en hun team hebben verricht!!

Natuurlijk niet te vergeten de Sponsoren Brouwers en Nijboer die respectievelijk water en drop ter beschikking stelden, en Bluetron Koffieservice die ook weer van de partij waren, en ons onderweg een heerlijk bakje koffie aanboden! En tot slot ook dank aan Leverancier van Aandacht, Richard van Dijk die de flessen Champagne voor de winnaars beschikbaar stelde! Super bedankt allemaal!!!

Tja en toen was het moment dat Jetze begin dit jaar vroeg of ik voor de 3e keer zin had om deel te gaan nemen aan de rally. Nou ja, nadenken hoeft dan natuurlijk niet, want het was afgelopen 2 keren een feestje. Dus met een volmondig JA, beide dikke grijns van ‘Jippie’, en kras in de agenda op 19 april, vulden we de formulieren in.

En toen begonnen de voorbereidingen langzaamaan. Het was mijn derde keer. Ik ben behoorlijk blond - wat door de ouderdom inmiddels de vermomming van grijs begint te krijgen - maar nog niet zo blond dat ik kon zeggen dat ik niet wist hoe het werkte. Ben nu toch bijna een doorgewinterde Alzheimerrallynavigator (leuk woord voor galgje).

Het serieuze voorwerk ging van start. Het reglement werd grondig uitgespit. Jetze zei: Je moet alles wantrouwen want er moet een klassement komen, dus moeten er wel slimme trucs in zitten waar sommigen in gaan stinken. Daarom de hersens weer ingesteld op de rol van Sherlock Holmes met mix van de Da Vinci code, op zoek naar de verborgen geheimen. RC, TC, PC, en overal werden ezelsbruggetjes voor gezocht om het te onthouden: PC: ‘Pure Chocola’: doet me aan Sinterklaas denken met de chocolade letters. PC is dus de aanduiding voor de te noteren letters.

Image
Image

 

Dwangpijlen: Dacht dat ik me net aan het vrijvechten was in mijn leven.

Pijlen en Punten, Punten Kortste Route, Bol-Pijl, voor de gemiddelde rallyrijder natuurlijk heel simpel, maar voor mij nog steeds ff goed lezen wat wat is. En dan de Rallykroket!!! Mhhh, er was op deze dag niks aan te merken, maar als vrouw in de overgang, waarbij elke vetcel zomaar zonder dat je daar om gevraagd hebt 3 x uitzet, is dit wel iemand uit de tent lokken!! Bij elke kroket loopt het water je in de mond.

Verder natuurlijk de kleurtjes goed onthouden: rood: kortste route, wit: een na kortste route, en groen: vrije route. Grensbenadering; Nou da’s denk ik een zwakke plek, want grenzen aangeven in mijn leven is wel een dingetje, als je even tijd hebt.

Verder alle dagen oefenen:

  • Als ik van noord naar zuid rij is linksaf rechtsaf en rechtsaf linksaf.
  • Veel voorbereid in opscharrelen van letters. Zo komt de stoffige scrabble-doos ook es uit de kast.
    Dan de voorbereidingen voor de inhoud van de auto:
  • Meetlat geijkt
  • Tripmaster uitgelegd wat de bedoeling is en wat ie moet doen.
  • Tja, je weet maar nooit, als ik zie hoe oud die auto inmiddels is, zou ik me voor kunnen stellen dat die ook richting de dementie aan het gaan is.
  • Loep gecontroleerd op staar.
  • Stempelkussen met droogtescheuren volgegoten met inkt tot de rand.
  • 10 Pennen geslepen en in een bakkie in de deur gezet.
  • Ik kom-pas kijken, maar een kompas komt goed van pas
  • Vergrootglas voor op je hoofd. Voelde me net Zeeuws meisje met zijspiegels.
  • Paspoort mee, mochten we verdwalen en ineens een andere voertaal horen.

Jetze zorgde voor de ingewanden van de SMO. Ja, dan weten de meeste mannen gelijk om wat voor auto het gaat, blijkt. Dat vind ik zo knap!!! Zelfs uit welk jaar zo’n auto komt en wie erin gereden heeft en wat de auto heeft beleefd. Terwijl als je vraagt aan hen wanneer hun vrouw jarig is, dan zie je toch enige twijfel en verdwaasde gezichten.

Pat Mos heeft ook in deze auto gereden en de stoel alvast voorverwarmd voor ons. Had haar gevraagd in gedachten of ze mee zou rijden. Nou, aan het resultaat wat we hebben behaald, denk ik dat ze effe op vakantie was. En geef haar es ongelijk.

Affijn, de binnenkant was helemaal oké. Kleppen hielden hun klep niet, maar dat blijkt ook zo te horen bij een auto. Volgende punt: de puntjes van de bougies. Conclusie: puntgaaf, en dus 100 punten. Benzinetank vol met lekkers, en alle schroefjes, boutjes, slangetjes, en andere belangrijke onderdelen helemaal in hun nopjes.

Image
Image

 

Ik zorgde dit keer voor de buitenkant. Ook niet onbelangrijk.

  • Banden: 4 stuks met elke band zowel bovenkant en onderkant net zoveel lucht. Check!
  • Lampen: alle kleuren aanwezig. Check!
  • Stuur: aan de verkeerde kant, maar om flexibel te blijven in de geest is dat juist wel goed. Check!
  • Pedalen: aanwezig en op de juiste plek. Check!
  • Kofferbak: alles aanwezig wat van belang is. Inclusief overlevingspakket. Check!
  • Verder hoop ik dat ze van de organisatie de juiste startvolgorde hebben gestuurd aan het netwerk van satellieten zodat de GPS-ontvanger zijn werk kan doen. Anders wordt het natuurlijk een puinhoop.
  • Dit keer een auto met dicht dak. De andere rit die we maakten was leuk met de regen in een open auto, maar dit keer waren we al gedouched voor de rit, en dus was het niet nodig om weer in een open auto van start te gaan.
  • Wilde eerst nog een mixer in de auto leggen, omdat ik Jetze hoorde over ‘dubbel klutsen’ maar hij heeft getracht uit te leggen dat we daar verder niks voor mee hoeven te nemen. Zo leer ik elke dag.
  • De dag voor de rally naar de kapper: voor betere stroomlijning.
  • Nogmaals kijken of we niets vergeten zijn. Dus meteen goede hersentraining. Want we rijden wel met zijn allen een mooie rally, maar wie zegt dat we em zonder het te weten – niet te hopen, maar niet uitgesloten – eigenlijk voor onszelf aan het rijden zijn?

En toen was het 18 april. De dag voor de rally. Er werd de gelegenheid geboden om al eerder te overnachten in het van der Valkhotel in Apeldoorn waar ook de start was.

Dus lekker relaxed op naar Apeldoorn. Maar natuurlijk wel helemaal in de stand van al alert zijn. Dus bij het inchecken en het ontvangen van het pasje van de kamer op naar boven. Via de lift of de trap? Lift was duidelijk de kortste route dus die genomen. Jammer genoeg geen letters onderweg. Nou ja, misschien via de trap wel een foutletter. Who knows.

Bij het ontbijt op de dag van de rally duidelijk verschil tussen de verschillende klassen: Expert: vooral mensen met sportieve kleding. Kan niet zeggen hoe of wat, maar toch duidelijk te zien dat ze een bloedserieuzere instelling uitstraalden dan de Sportklasse-typetjes. En de toerklasse types – wat mij betreft de slimmeren onder ons – zag je meer relaxed genieten van de overvloedige ontbijtkeuzes.

Spullen ophalen wat weer perfect geregeld was, en op naar de auto. Rallybordjes monteren, sticker plakken, motoren warmdraaien en moed inpraten: ‘Zet em op, je kunt het!!!’,  en op naar de start.

Ongelofelijk knap hoe speaker Bert van den Dool bij elke deelnemer weer een uniek verhaaltje of praatje maakte. Dat maakte de sfeer gelijk al opperbest.

We hadden allemaal de eer om door starter Prof. Philip Scheltens (voorheen directeur van Alzheimer Centrum Amsterdam) afgevlagd te worden. Als dat geen waardevolle start is dan weet ik het niet meer.

En ‘off we went’… Met gelijk al vrij snel een Regelmatigheidsproef tijdens Bol-Pijl traject

Direct aan de bak dus.

Na de proef nog even verder met Bol-Pijl. ‘Niet de kaart steeds op zijn kop draaien’ hoorde ik Jetze zeggen. Ik vrees eerlijk gezegd dat de snelwegen in de hersenen van vrouwen en mannen toch wat anders zijn. Ik krijg gelijk een kromme volt en loopings en gevoel van achtbanen in mijn hoofd als ik dat niet doe, en de uitslag is dat ik Jetze steeds de verkeerde kant opstuur als ik de kaart in de juiste kompasrichting hou. Sorry jongen, had je de gebruiksaanwijzing maar eerst moeten lezen voordat je met me in zee ging, want het lukt me niet om het volgens de mannen manier te doen. En aan de andere kant sympathiseer ik zo een beetje met je want jij draait als een gek aan het stuur, doe ik het met de kaart.

Het weer was behoorlijk nat. Grote bewondering voor de rijders zonder kap. De route was prachtig. Alles zat erin. Kleine weggetjes, stukken waar de auto ff ‘los’ kon, rustige paadjes, en ook een paar modderpaadjes. Vooral deze laatsten tot groot genot van Jetze: te bewonderen met een gezicht van een blij ei, en grijns van een puber die al glibberend en slippend zich uit kon leven. Nog excuses voor de fotograaf die aan het eind van zo’n paadje zijn best deed foto’s te maken van de losgeslagen pioniers terwijl de bagger in het rond vloog.

Instinkers waren natuurlijk van de partij. ’s Morgens ging het ons redelijk af, maar in de middag waren de ‘snappertjes’ bij ons behoorlijk minder van de partij. Achteraf sommige domme fouten gemaakt, maar ook fouten die we nu weer fout zouden doen, en waar we dus weer van leren voor een volgende keer.

We hebben met zijn allen denk ik weer mooie herinneringen gemaakt voor later.

Als we twee katten waren, dan kon je ons horen spinnen.

Sfeer was goed volgens mij bij de meesten, en het was een mooie dag! Dank, dank, DANK.

Na de rally werden we warm ontvangen met lekkere hapjes en drankjes, en kon iedereen zijn of haar ervaringen van de dag met elkaar delen. Adrenaline in het lijf kon weer tot normaal niveau komen en vlogen dit keer niet de auto’s maar de verhalen in het rond.

Om gezondheidsredenen zijn wij daarna naar het mooie Noorden gereden.

De anderen hebben nog van een heerlijk diner genoten en de gezelligheid met elkaar.

Helder werd verteld over …..

En natuurlijk ook niet onbelangrijk: de Prijsuitreiking! Onderaan dit verhaal staan de snelsten en besten van de dag.

Nabeschouwing.

Wat ik overdacht toen we weer veilig en voldaan in bed lagen:

‘Terwijl we aan het rijden - en soms oeverloos, zinloos aan het dwalen – waren, dacht ik hoe het zou zijn als er op dat moment vanuit de lucht een filmpje werd gemaakt van 170 equipes die al zoekend wegjes heen en weer rijdend zijn.

Het beeld kwam in me op van een hoofd met hersens en zenuwbanen en wij als (neuro)transmitters die heen en weer vlogen. Ongeorganiseerd, kris kras door elkaar, behoorlijk uit de pas, de regie vaak kwijt zijnde.

Als Loesje dan zo mooi zegt: ‘Dementie: soms is het net tijdreizen zonder kaart’, dan is het wel heel symbolisch wat wij vandaag als beeld met zijn allen neer hebben gezet (op de goede rijders na natuurlijk).

Ik dacht: Hoe zou het zijn als je dit alle dagen hebt, zonder uitzicht dat het beter gaat worden? Ik heb – natuurlijk door mijn eigen niet goed genoeg kijken – zo vaak gedacht deze rit: ‘Schiet mij maar lek, ik weet het niet meer. Waar ben ik? Wat doe ik? Wat moet ik?’ Maar dit is maar een spelletje. Hoe zou het zijn als je dit alle dagen ervaart? Hoe zou het zijn als één van de twee van een verliefd stel - die liefde en hun diepste innerlijk met elkaar deelden – de ander na al die jaren niet meer herkent? Voor beide partners lijkt me dit een angstaanjagend beeld wat je niet graag wilt gaan ervaren. Het is als rouwen al voor dat je ooit sterven gaat. Wat een heftig proces.

Zo mooi dat de mensen waar de inkomsten naartoe gaan van deze dag met passie, hart en ziel werken om hier onderzoek naar te doen om hier, wie weet, in de toekomst oplossingen of wat dan ook voor te mogen gaan bieden.

Toch, na de vele verhalen te hebben beluisterd van mensen in de 34 jaar dat ik inmiddels mijn praktijk met veel passie vormgeef, is er misschien toch ook een sprankje licht bij sommigen in het hele dementie verhaal. Ik heb zo vaak gehoord dat deze mensen uitspraken doen die niet ‘verward’ zijn, maar juist meer dan ‘helder’. Alsof het onvermogen van hun hersenen, maakt dat er al een lijntje ontstaat naar een wereld die verder gaat dan de onze. Zou het denken, ons prachtige instrument van het verstand, ons ook juist wel eens kunnen beperken in het ervaren van alles wat hieraan voorbij is? Zou het kunnen zijn dat de wereld voorbij het denken, die wij vaak beoordelen als ‘hersenspinsels, fantasie’, of: ‘Ach, hij is in de war’, net zo realistisch is als onze zogenaamde ‘echte’ wereld?

De verhalen die ik hoor zijn te ‘echt’ om aan de kant te schuiven. Net zo goed als mensen met een bijna dood ervaring de prachtigste verhalen kunnen vertellen. (Zie boek van Cardioloog Pim van Lommel: Eindeloos bewustzijn)

Mijn moeder die behoorlijk dement was zei een week voor ze ging overlijden: ‘Ik heb papa gezien!’ (die was inmiddels al 30 jaar overleden). Ik zei: ‘Wat mooi! Wat zei hij?’ Ze zei: ‘Hij zei: volgende week zondag na kerktijd als de klokken luiden, gaan wij een pot kaarten’. Ze blies precies die zondag na kerktijd, toen de klokken gingen luiden, vanuit rust en met een ontspannen gezicht, haar laatste adem uit.

Het leven blijft een mysterie. En wij als mens zijn misschien wel juist door ons denken te arrogant om verder te kijken dan onze neus lang is. Er is duidelijk meer tussen hemel en aarde. En wie weet wordt er door sommige vormen van dementie een brug en deur geslagen tussen het overgaan van deze wereld, naar het overgaan naar een andere wereld.

Hiermee natuurlijk het lijden niet wegpratend voor zowel de patiënt als de omstanders.

En ook niet stellend hiermee dat het alleen maar ‘mooi’ is.

Daarmee is het naar mijn idee zo geweldig waar het Alzheimer Centrum mee bezig is en hoe mooi het is dat de rally hieraan een steentje bij kon dragen.

Natuurlijk waren er winnaars en verliezers van de rally. Maar eigenlijk zijn er alleen maar winnaars. Wat een voorrecht om deze dag te mogen rijden, in betrekkelijk goede gezondheid en een gezond stel hersens. Wat zijn we rijk dit te mogen doen!!!

Dus wat mij betreft heeft vandaag iedereen gewonnen!

De opbrengst was weer geweldig: 110.000 Euro… Wat een prachtig groot bedrag.

Mijn wens:

Dat prachtige inzichten het lijden van patiënten en omstanders mag verlichten.

En dat ondanks het afbrokkelende vermogen van het denken, de verbinding met en liefde voor elkaar vanuit het hart oersterk mag blijven.

Tonny Strien
Equipe: Jetze Visser - Tonny Strien (Austin Healey 100/6 1959 - ex works car Pat Moss)

Image
Image

Prijswinnaars:

Expert klasse:
Nr. 1 Joris Buijs en Jaap Jongman
Nr. 2 René van der Borch tot Verwolde en Jurgen Donders
Nr. 3 Shireen van Cassel en Robert Mous

Sport klasse
Nr. 1 Han Brouwers en Frank Soree
Nr. 2 Johan Poort en Eric van Straaten
Nr. 3 Bruis van Driel en Eric van Duin

Toer klasse
Nr. 1 Sjaco Griffioen en Suzy Doerahman
Nr. 2 Astrik Eikelenboom-Ligtenberg en Anniek Ligtenberg-Merkus
Nr. 3 Mark Geessink en Han van Beek

Expert klasse Vintage
Nr. 1 George Banken en Valentijn de Jong
Nr. 2 Onno den Boer en Angela den Boer-Kristen

Sport klasse Vintage
Nr. 1 Otto van der Meer en Jacqueline van der Meer-Ledder
Nr. 2 Daan van der Vliet en Peter van Egmond
Nr. 3 Martin Perels en Tom Deschan

Toer klasse Vintage
Nr. 1 Aart van Bochove en Nan dalen Meurs
Nr. 2 Joop Jansen en Elly Jansen

Het succes van de Alzheimer rally

 

Dat de Alzheimer rally jaar na jaar een substantieel bedrag kan inzamelen voor het Alzheimercentrum Amsterdam is echt indrukwekkend. Het is geweldig om te zien hoe de deelnemers en sponsors bijdragen aan dit belangrijke doel.

Met een cheque van € 110.000,00 in 2024 en een totaalbedrag van € 880.000,00 over de afgelopen 12 edities, heeft de rally een aanzienlijke impact gehad op het onderzoek naar hersenziekten die dementie veroorzaken. Het is lovenswaardig dat enkele deelnemers zelfs extra donaties hebben gedaan om het totaalbedrag te verhogen.

Het feit dat vintageauto's ook een speciale plek hebben in de rally geeft het evenement een extra charme. Het enthousiasme om deze auto's te verwelkomen en extra prijzen toe te kennen aan de best geklasseerde vintageauto's is een leuke toevoeging aan de rally.

Als organisatie zijn wij zeker trots op wat wij hebben bereikt en de bijdrage die wij namens deelnemers en sponsors hebben geleverd aan het Alzheimercentrum Amsterdam.

Wij hopen dat de komende editie van de Alzheimer rally opnieuw een groot succes wordt en nog meer steun en bewustzijn genereert voor dit belangrijke doel.

 

WIJ (ST)RIJDEN MEE VOOR EEN WERELD ZONDER ALZHEIMER... U TOCH OOK?

De eerste cheque in 2012

De cheque in 2023

Trots op onze Sponsors